De senior tandarts stopt
Op 8 november werd met een artikel in het Dagblad van het Noorden het afscheid van tandarts Switters aangekondigd. Switters gaat vanaf 14 december 2011 genieten van een welverdiend pensioen. Hieronder kunt u het artikel lezen:
De zachte tandarts en zijn harde mensen
(Bron: M. Looden, Dagblad van het Noorden, 8 november 2011)
Winschoten
Als straks, in de oudejaarsnacht, het vuurwerk knalt, begint niet alleen 2012. Dan begint voor veel Oost-Groningers en hun gebitten ook het Piet Swittersloze tijdperk. Dan houdt de senior onder de Winschoter tandartsen het voor gezien.
Switters boog zich 36 jaren over de tanden en kiezen van duizenden mensen uit Winschoten en wijde omgeving. In 1975 trok hij zijn eerste kiezen en vulde hij de eerste gaatjes. “Ik had mijn studie in Groningen er net op zitten en wilde graag in het Noorden blijven, ik kom uit Harenermolen. In Winschoten was een fiks tekort aan tandartsen op dat moment.”
Dus streek hij neer in dat stadje, om er nooit meer weg te gaan. “Ik had mi9jn praktijk in de Vossenkamp en ben later naar de Marterlaan gegaan. In 1994 betrok ik het voormalige Groende Kruisgebouw met mijn collega Arie Hoeksema.” Daar verlost hij nu nog altijd patiënten van pijn aan de tanden en kiezen en altijd met plezier.
“Dat plezier heb ik altijd gehad. Ik vond het mooi om mensen te helpen of ze op hun gemak te stellen als ze bang waren. Mijn werk is in al die jaren natuurlijk veranderd. Vroeger werd er veel sneller getrokken, ook omdat veel mensen pas bij een tandarts kwamen als het te laat was. Dan kregen ze een kunstgebit. Nu is het heel anders en is de gemiddelde staat van de gebitten beter. Al heb je kinderen die door slecht eten al problemen met het gebit hebben.”
Duizenden patiënten kreeg hij in zijn stoel en altijd trad hij hen tegemoet met zijn opgeruimde, zachtmoedige aard. Niet altijd werden patiënten zo gerustgesteld. “Ik had ooit iemand bij wie ik net geboord had en bij wie ik de vulling wilde plaatsen. Nou, nee dus. Hij stond op en liep weg, hij had er geen zin meer in. Ik heb hem nooit weer gezien.”
Anderen kwamen wel terug. Kinderen, die vader of moeder werden en die nu hún kinderen weer bij zich hebben. “Harde mensen waren het vaak. Hard in die zin dat ze vaak geen spuitje wilden. Een verdoving was niet nodig. Moet je in de Randstad komen, daar is het heel anders.”
Dat harde volk, waar hij in al die jaren zo op gesteld raakte, zegt Switters nu vaarwel. Hij is 65 jaar en vindt het mooi geweest. “De afgelopen jaren hoefde ik geen avond- en weekenddiensten te draaien, dat maakte dat ik nog doorging. Want die diensten vond ik niet prettig meer. Maar nu is het tijd om te stoppen. Ik heb twee opvolgers, Arthur Noorman en Yvonne de Waal. Zij verdelen mijn patiënten onder elkaar.”
Die twee gaan aan de slag in het voormalige Groene Kruisgebouw dat nu een heus Mondzorgcentrum is en waar meer tandartsen werken. Honderden patiënten komen daar wekelijks en binnenkort vinden ze daar Piet Switters niet meer. Hij geeft ‘zijn volk’ via deze krant nog enkele goede tips mee (tweemaal daags poetsen, een elektrische tandenborstel gebruiken, niet te veel snoepmomenten op een dag) en gaat dan genieten van zijn nieuwe leven. Een grote reis komt er aan en daarbij is er de passie voor de golfsport. Vaak slaat hij in de vroege ochtenduren een balletje en zo blijft hij gaatjes vullen, met zijn opgewekte en blijmoedige aard.